آقا این مادر ما یک زن عموی بامزه ای داره که بین نوه نتیجه های موجود در داخل قوم شوهرش، هر کسی رو دعوت نکنه مهم نیست براش ولی من بااااااااید تو همه مهمونی هاش باشم. دیروز هم که مثل هر سال حلوا میپخت اصرار کرد که الا و للا باید بیای. منم بعد از یک جر و بحث حدود دو ساعته با رئیس حراست و دوتا رئیس خطری دیگه که سرزده اومدن مچ گیری، راه افتادم رفتم اونجا که در مراسم دخیل بندون شرکت کنم. بماند که شبنم هر بار که چشمش به من میفته، نظر بدش نسبت به من بیشتر میشه ...

اون وسطها از هر خانم موجود در محل که پرسیدیم دیدیم ای بابا این که خوشبخت شده و یکی قبلً اومده طرف رو گرفته. فقط من مونده ام و شبنم، که اونم هی میگه کاش میشد خودم بیام بگیرمت! خلاصه ... آقا این خانمهای خوشبخت شده که شوهر گیرشون اومده بود و به موقع به دنیا اومده بود و به روزگار قحطی برنخورده بودن، شروع کردن به ارائه توضیحات بسیاااااااار کلی در مورد آقایون! منم همینطوری نشسته بودم سر ظرف 16 کیلو آرد و داشتم چهارچشمی مواظب رنگش میشدم که یهو نسوزه، همینجوری ناخودآگاه از – فکر کنم دهنم بود – یک جاییم در رفت که: خب آخه زن یا مرد، هی کوتاه بیاد به چه قیمتی؟ فقط به خاطر اینکه ور دل یک مذکر باشه؟ ...

چششششم و چالت روز بد نبینه که چه موج بزرگی از بحث راه آفتاد ... شبنم که با چشمهای بیش از حد گشاد شده چپ و راست رو نگاه میکرد، منم که عین جوجه تیغی لوله شدم دیگه کم مونده بود برم زیر گاز! گفتم الان منو به جای قالب کره میندازن تو ظرف، میگن چاقالو ( البته یک مقدار بسیار کمی ) هم که هستی حسابی روغن ازت درمیاد واسه اونهمه حلوا ... اون وقت خدا بده بارون ...

ولی خب در نهایت بد نشد. چون یه چیزی نزدیک 9 نفر نشستن دست به دامن پیغمبر شدن که آقا نوه نتیجه هات واسه بارون کاری نکردن، خودت بیا یک آدم درست و حسابی اساسی واسه این بارون پیدا کن تا سال دیگه شوهرش بشه، این بارون هم آرد بیاره هم زعفرون هم کره هم روغن هم ظرف برای تقسیم حلوا هم گلاب هم هل، تازه دوتا کارگر هم روی همه اینها که روز قبل و بعد مراسم حلوا پختن کارها رو بکنن!!! فک کن!!! البته همچنان مونده ام این مادران عزیز برای چی اینهمه ابراز تاسف و ناراحتی میکنن از اینکه دارم با مامان عزیز خودم زندگی میکنم؟! اونی که باید حرص بخوره مامان منه، که نمیخوره. اینا چرا دارن نگرانی بروز میدن مونده ام!

حالا همه رو ول کن اینو بچسب که چند روز پیش برای مهناز یک دونه ماسا*ژور صورت باطری خور گرفتم، بردم نشونش بدم. موند تو کیفم و وقتی رسیدم خونه زن عمو، کیفم رو با یک کم خشون شوتیدم جلوی مبل و چند دقیقه بعد همینطوری که داشتم با یکی از همکاران خانم بسیار متدین صحبت میکردم، رفتم طرف کیفم که از توش نمیدونم چی بردارم. تمام حواسم هم – با نهایت تلاش – به این بود که طرف داره درباره برنامه اردو چی میگه. یهو دیدم از زمین یه صدای تررررررررررررررررررررررررر میاد و دستم انگار به کابل برق وصله، عین چی میلرزه ... پای تلفن چنان هول شدم که نفهمیدم زنه چی میگه ... دستم عین پره های پنکه میلرزید و یک صدای وحشتناکی از نمیدونم کجای کیفم می اومد ... حالا وسط اونهمه خرت و پرت مگه میشه منبع صوت یافت؟ ...

نه می تونستم تکون بخورم نه میشد تلفن رو قطع کنم نه می فهمیدم چی میگه نه میشد دستم رو دربیارم ... خلاصه وسط اون همه لرزش یهو جعبه ماساژوره دیده شد و ... بقیه رو حدس بزن که در ادامه با چه مصیبتی از خفگی ناشی از خنده نجات پیدا کردم ...

بقیه اش هم برای بعد ...