نیمکره راست مغز شما فعالتر است یا نیمکره چپ؟

دوست گرامی، شما از این تست خودشناسی 27 امتیاز کسب کرده اید.

در ادامه نتایج مختلفی بر حسب دامنه امتیازات کسب شده ارایه شده که شما با مقایسه امتیاز خود می توانید نتیجه مربوط به خود را مشاهده نمایید.

    بین‌ 16 تا 34 امتیاز:
     امتیاز شما نمایانگر آن‌ است‌ که‌ شما از تعادلی‌متناسب‌ بین‌ دو نیمکره‌ چپ‌ و راست‌ مغزتان‌برخوردارید. به‌ عبارت‌ دیگر، هیچ‌ نیمکره‌ای‌ بردیگری‌ غلبه‌ و سلطه‌ ندارد.
    اگرچه‌، ممکن‌ است‌ این‌ حالت‌ یک‌ مزیت‌ چشمگیربه‌ حساب‌ بیاید، ولی‌ دال‌ بر آسودگی‌ خاطر نیست‌.مشکل‌ در رابطه‌ با این‌ افراد، این‌ است‌ که‌ شما بیشتراز یک‌ شخص‌ راست‌ مغز یا چپ‌ مغز، از کشمکش‌ها وتضادهای‌ درونی‌ رنج‌ می‌برید.
    گاهی‌ اوقات‌، این‌ کشمکش‌ها و تضادها بین‌ نحوه‌احساس‌ و نحوه‌ تفکر شما خواهد بود و هم‌ چنین‌ درمواجهه‌ با مشکلات‌ و تعبیر و تفسیر اطلاعات‌ باموانعی‌ روبرو می‌شوید. گاهی‌، جزییاتی‌ که‌ برای‌نیمکره‌ راست‌ مغز، مهم‌ هستند، به‌ واسطه‌ نیمکره‌چپ‌ نادیده‌ گرفته‌ می‌شوند و بالعکس‌. و همین‌می‌تواند یک‌ مانع‌ و سد راه‌ در جهت‌ مرحله‌ مؤثریادگیری‌ یا به‌ پایان‌ رساندن‌ کارها باشد.
    از جنبه‌ مثبت‌، نقطه‌ قوت‌ این‌ اشخاص‌ در این‌است‌ که‌ آنها در هنگام‌ حل‌ یک‌ مشکل‌ می‌توانندهمزمان‌ و توأما تصویر اصلی‌ و بزرگ‌ و جزییات‌ضروری‌ را ادراک‌ کنند. هم‌ چنین‌، از مهارت‌های‌ کلامی‌مؤثری‌ در جهت‌ ترجمه‌ و تعبیر مسایل‌ شهودی‌برخوردارند، طوری‌ که‌ دیگران‌ می‌توانند آن‌ را به‌راحتی‌ درک‌ کنند و در عین‌ حال‌ قادرید نقطه‌ نظرات‌برتر را تشخیص‌ دهید.
  یکی‌ از مزایای‌ این‌ افراد در این‌ است‌ که‌ آنها ازتوانایی‌ طبیعی‌ انعطاف‌ بالای‌ ذهنی‌ و فکری‌برخوردارند و از این‌ رو می‌توانند به‌ راحتی‌ در مواجهه ‌با مشکلات‌ چند بعدی‌ به‌ حل‌ آن‌ بپردازند.

اونی که نوشتم از یه سایت پیدا کردم. یه تست بود که جواب جالبی داشت برام. بیشتر بخاطر کشکمشها و تضادهای درونی. که واقعاً خسته ام میکنن...

یه مدت خیلی طولانی بود که به کتاب خوندن نیفتاده بودم. منظورم کتاب خوندنه، نه درس خوندن. توصیه آقای روانشناس فوق العاده مناسب و به جا بود. روانشناسی کمال، با ترجمه خیلی خوب گیتی خوشدل که مثل بقیه ترجمه هاش، مناسب و ساده و راحته. نمیدونم آخرین کتابی که اینطوری تونست خودش رو روی میزم و توی کیفم جا کنه چی بود و کی بود. فقط توصیه میکنم یکبار هم شده بخونیش. البته فصل اولش یک کمی گیجم کرد. اما زود متوجه شدم چطوری باید بخونمش. اما خب، از اون کتابهاست که اگر پیشگفتارش خونده نشه، نمیشه فهمید قراره چه بحثی از کجا و با چه هدفی شروع بشه و به کجا باید برسه...

برای سه چهارتا کار دلم داره تنگ میشه. یکیش چوب بازیه که بازم مجبورم میکنه گواشهام رو بریزم روی میز و هی برم آب رو عوض کنم و قلم موهام رو تو ظرفها بکنم و آخرشم بوی کیلر اتق رو پر کنه... یکیش فیلم دیدنه که احتمالاً باید برم سراغ منیژه و آرشیوش... استخر رو دارم همچنان میرم. حتی روزهایی که خسته هستم. البته باید یک مدت یک روز در میونش کنم. اما هنوز وقتش نرسیده... دلم برای کتابخونه تنگ نشده. یه دلیلش هم اینه که در مورد درس خوندن ذهنم خیلی منظم شده و فشار وحشتناکی که بخاطر این مسئله بهم اومده بود خیلی کمتر شده. این فکر که از پاییز باید منظم برم اونجا و سر فرصت و با برنامه مشخص و روی یه مسیر درست باید از بودن تو اون محیط استفاده کنم، خیلی چیزها رو برام راحت تر کرده. تشویق آقای خرس مهربون و دلگرمی که داد هم مثل همیشه تاثیر خیلی زیادی داشت...

باز رسیده به یکی از آهنگهای خیلی دوست داشتنی یانی...هر بار اینو گوش میکنم، دلم برای یه چیزی خیلی تنگ میشه. جای خالی یه چیزهایی رو بیشتر از بقیه دقیقه های دیگه میبینم و حس میکنم. بعضی وقتها به سرم میزنه پاکش کنم این آهنگ رو. اما از ذهنم که پاک نمیشه...

آخرشم باید بگم: عصبانی هستم. هنوز پولها رو نریختن. کلی کار دارم و خریدنی. چهارشنبه هم باید برم دکتر و اصلاً پول ندارم. واقعاً کلافه شده ام. اما یک کمی خوشحالم که از کلاسهای بانک فقط 8 جلسه مونده. کلاس کامپیوتر هم نصف شده. اگر بتونم دو هفته به خودم فشار بیارم و خانوم معلم هم بتونه دو هفته یک روز در میون برامون کلاس بذاره دیگه زود تموم میشه. تو این دو ماه حسابی زیر فشار بودم. مغزم یه جورایی خسته شده. کلی هم کار عقب افتاده دارم که اگر زودتر تموم بشن این کلاسها باید بهشون برسم. دعا کن بتونم تمومشون کنم و به پاییز نکشه...

باز کلی هندونه خوردم و باز...

هنوزم نمیتونم بفهمم چرا مامان هیچوقت برای من وقت نداره. فقط میدونم یه مدته دیگه واسم مهم نیست ناراحت بشه یا نه. شده ام عین خودش تقریباً. درست موقعی که کار داره منم میگم: کار دارم. یا عین خودش، بی جوابش میذارم...

دیروز مجبور شدم یک ساعتی به اجبار تو کتابفروشی های انقلاب بچرخم. پشت ویترین خیلی از مغازه ها اسم رمانهای جدید چسبونده شده بود. ظاهراً خوبه که مدام داره کتاب چاپ میشه. اما خب، چه فایده که بیشترشون شدن خالی کننده جیب. رمانها که همه نویسنده زن داشتن و اسم همه شون هم بدون استثناء اسم یه آدم بود: هستی، مونا، آرزو، بیتا، ..... واقعاً چه بده که زنهای ما انقدر کیلویی کتاب می نویسن... روانشناسی ها هم که همش نقل قولهای غیر مستقیم و جدید کتاب بغلیشون بودن. بر عکس چند سال پیش، کتابهای بدنسازی و تعمیرکار  اتوموبیل خود بودن و اینها، رفته بودن جزو کتابهایی که تخفیفهای اساسی بهشون خورده بود. از خودآموزهای کامپیوتر و زبان هم خبر زیادی نبود. ظاهراً تب مردم برای خرید این تیپ کتابها اومده پایین...

اما خوشبختانه تونستم چاپ چهاردهم کتابی که آقای روانشناس معرفی و تاکید کرده بود پیدا کنم...

دیروز کلاس امروز تعطیل شد. وقتی رسیدم خونه تصمیم داشتم امروز نرم استخر. اما وقتی از روی تخت ابرها رو دیدم، پریدم بیرون و ... زیر آب...فقط نمیدونم چرا انقدر توی آب سرگیجه میگیرم چند روزه...وقتی هم اومدم خونه بعد از یه مدت خیلی طولانی بالاخره عین آدمیزاد شدم و به خودم اصلاً فشار نیاوردم که نگران چیزی باشم. سر فرصت دراز کشیدم و یک کمی نت بازی کردم و ناهار خوردم و یک کمی کتاب خوندم ( بعد از چند صد سال ) و دو ساعت و نیم هم خوابیدم. بعدشم موهام رو شستم و حالا هم اینجام...

شاید فردا هم برم استخر. اما هنوزم با دیدن آب حالم بد میشه. و هنوزم نمیدونم چرا...

از موسسه بالا سیصد و هشتاد هزار تومن طلب دارم که هنوز به حسابم ریخته نشده. الان توی حساب حقوقیم فقط 9-8 هزار تومن مونده. پول تلفنم رو ندادم و نمیدم. چند روز دیگه قطع میشه. وقتی هم قطع شد، تلفن رو میدم به مامان. شماره گرفتن با این خیلی براش راحت تره. من که مصرف ندارم. نه به کسی زنگ میزنم، نه کسی زنگ میزنه. میخوام چیکار. غیر از اینکه روی میز رو به هم بریزه و خاکی بشه استفاده ای نداره. با اینترنت هم که کاری ندارم فعلاً. یعنی ترجیح میدم کاری نداشته باشم...آقای روانشناس هم از دست خل و چلی که من باشم راحت میشه...

خانوم معلممون میخواد کلاسها رو چند روز در هفته بکنه. اگر فقط 5 شنبه ها باشه میفته تو ماه رمضون و بعدشم بخاطر تعطیلی ها به مهر کشیده میشه و هیچکدوم نمیتونیم بریم. اینجوری زودتر تموم میشه...

 چقدر خوب شد که تصمیم گرفتم خوندن واسه ارشد رو تا وقتی که تکلیفم معلوم نشده بذارم کنار. کلی راحت شدم. کلاسها که شروع بشن مجبورم همون درسهایی رو بخونم که واسه ارشد لازم دارم. البته اگر مجبور نشم برم سراغ رشته خودم...

از مسافرت و گردش و تفریح و مهمونی و این چیزها که خبری نیست. فعلاً تا میتونم میرم استخر. هم وقتم میگذره، هم مشکل گردن و کمرم حل میشه، هم کلی راحت میشم که خودم رو تو یه سایز و وزن نگهدارم و بشکه نشم. دیروز که از بس شنا کردم، حالم بد شد. حتی نمیتونستم کیفم رو از توی کمد بردارم. تا دو سه ساعت حالم بد بود. یکی نیست بگه دختره خل، اون وسطها 5 دقیقه یکجا بمون دیگه. آب رو که خالی نمیکنن بمونی وسط دیوارها...

اصلاً حالش روندارم برم مدرسه. حکمهای جدید رو فرستادن. ولی واقعاً حسش رو ندارم که برم تا اونجا. شاید تو هفته دیگه یه سر بزنم ببینم چه خبره...

شاید تا وقتی بازم حوصله اینترنت رو پیدا کنم و تصمیم بگیرم پول تلفن رو بدم، اینجا نیام. پس فعلاً...خداحافظ...

اگر روزی تهدیدت کردند،بدان در برابرت ناتوانند! اگر روزی خیانت دیدی، بدان قیمتت بالاست! اگرروزی ترکت کردند،بدان با تو بودن لیاقت می خواهد.

قبول داری؟ چقدر؟ چرا؟...

اینم یه دوست اینترنتی نوشته برام:

یک ضرب المثل قدیمی می گوید : میمون پیر دستش را داخل نارگیل نمی کند.
در هندوستان شکارچیان برای شکار میمون سوراخ کوچکی در نارگیل ایجاد می کنند و یک موز در آن می گذارند.
میمون دستش را به داخل نارگیل فرو می برد و به موز چنگ می اندازد اما دیگر نمی تواند دستش را بیرون بکشد چون مشتش از دهانه سوراخ خارج نمی شود
فقط به خاطر اینکه حاضر نیست نارگیل را رها کند!!!
میمون درگیر یک جنگ ناممکن معطل می ماند و سرانجام شکار می شود.
همین ماجرا در زندگی ما نیز رخ می دهد. نیاز به چیزهای مختلف در زندگی ما را زندانی ان چیزها می کند.
در تله گرفتار می شویم اما از چیزی که به دست آورده ایم دست نمی کشیم
خودمان را عاقل می دانیم اما ( از ته دل می گوییم: ) می دانم این رفتار یک جور حماقت است.

امروز رفتم ثبت نام کردم. بعدشم خانومه لیست واحدهایی که باید بگذرونیم داد و منم کلی حال نمودم با خوندنش و از ذوقم چندبار هم یکی دو وجب با خمیر شدن فاصله پیدا کردم و خلاصه از این حرفها...

درسته که یک کمی زیادی سخت هستن این درسهایی که باید بخونم و یاد بگیرم. اما خب، تو این چند روز هر چی فکر کردم دیدم چه بخوام چه نخوام بالاخره باید برم دنبالش. از انگلیسی توی این دوره زمونه اصلاً نمیشه گذشت. اگر رشته دیگه ای بود امکان نداشت حاضر بشم حالا حالاها براش وقت بذارم و خرج کنم. اما این یکی دیگه یه چیزیه که تا آخر عمر به دمم بسته شده و حالا که آلوده اش شده ام باید تا آخر پاش بشینم. خوبیش اینه که دیگه اصولی جلو میرم. دو سال هم فرصت دارم که ضعفهایی که داشته ام و همش چشم بسته و کورمال کورمال سعی کرده ام حلشون کنم، جبران کنم. فقط خدا کنه درسهای عمومیم رو قبول کنن که تطبیقی بخوره و مجبور نشم اون واحدهای چندش آور رو دوباره بخونم که حااااالم از همه شون به هم میخوره... ایییییی.....

خانومه گفت بیست و دوم همین ماه جلسه توجیهی هست و کلاسها از مهر شروع میشن. تا اونموقع فرصت دارم حسابی برم استخر و کلاسهای بانک هم تموم میشن و اگرم بخوان دوباره کلاس جدید برام بذارن فرصت دارم بهشون برسم. کلاسهای کامپیوترم هم تموم میشن تا پاییز. تازه مسیرش هم خیلی برام خوبه. اما از همه اینها بهتر اینه که بیشتر درسها چیزهایی هستن که برای کنکور فوق لیسانس خیلی لازم داشتم و دارم. البته اگر تا اونموقع بازم تصمیم داشته باشم زبان شناسی بخونم. حالا تا دو سال دیگه خدا بزرگه...

کبودی پام خیلی زودتر از اون که هر کسی فکرش رو میکرد داره خوب میشه. البته با اون یک جنگل آناناسی که خوردم غیرعادی بود اگر اینطوری نمیشد...

آقای فرانسوی هم رفت. به همین سادگی. دلمه هم نگرفت و کیک هم نداد. بدذات بدجنس...پ

به مناسبت روز مادر، برای مادربزرگم کلی ویتامین ث و کلسیم و مولتی ویتامین خارجی جوشوندنی خریدیم. انقدر ذوق زده شد که خدا میدونه. مامان هم خودش محترمانه سفارش داد براش نوار تست قند بخریم. به این میگن کادو دادن مفید. کلی خیال هر دو طرف راحته دیگه. مگه نه؟...

فقط مونده دوتا موضوع. یکیش که گفتنی نیست و یکی دیگه هم خوابه که هنوز حل نشده. همچنان خوابم سبکه و خیلی هم زود بیدار میشم. باید یه فکر اساسی بکنم براش. دیگه داره اذیت کننده میشه برام و مشکل ساز...

کبودی - که چه عرض کنم - سیاه شدگی پام داره مدام بیشتر میشه. دیروز از ظهر به بعد دیگه نتونستم تکون بخورم. امروز دیگه باید برم دکتر. اینجوری نمیشه. آناناس و کمپوتش و این چیزها هم فایده نداره. از کار و زندگی افتادم. نه دیروز تونستم برم استخر نه امروز میتونم برم. اینم شد وضع؟...

بالاخره دیپلمم رو گرفتم. با کلی از این ساختمون به اون ساختمون رفتن. اونم با این پا. اونم تو خیابون انقلاب و آزادی که به چه روزی انداختنشون. حالا باید برم دادسرا و بقیه ماجرا که بمونه برای بعد...اینجوری هاست دیگه...

با اجازه بزرگترها و بارون و آقای خرس و آقای فرانسوی و آقای دکتر و منشیشون و خلاصه همه و همه...امروز از خستگی تو استخر چنان پام گرفت و پیچ خورد که داشتم میمردم. خانومه که کنار استخر نشسته بود ترسید. بعدشم از بس خسته بودم وقتی داشتم با سرفه می اومدم بیرون، روی پله نتونستم خودم رو نگهدارم و چنان سر خوردم و کوبیده شدم به نمیدونم کجا که الان پای راستم، از لگن به پایین یک ورمی کرده که از روی لباس هم مشخصه. کبودیش هم بماند...

آخه من چطوری به این آقایون و خانومهای محترم بفهمونم که باید اصل دیپلمم رو داشته باشم؟ هان؟...

500 بار زنگ زدم که درباره دلمه یه چیزی بهتون بگم جناب آقای فرانسوی. جواب ندادین، بعدشم تا نصفه شب هی تلفنتون رو اشغال کردین، منم دیگه نمیگم. بمونین تو حسرت یک دونه دلمه...

نمیدونم این خاله بزرگه چه مرضی داره هی واسه خودش سوژه بتراشه. خودش رو کرده مسخره همه فامیل به خدا با این کارهاش. امروزم وسط اونهمه مهمون میگه:... به تاریخ ایران، 14-15 خرداد مرده ( خواهر شوهرش )...آخه از کی تا حالا 4 ماه و نیم قبل شده 14-15 خرداد؟!؟!؟!؟!؟!...

به دایی کوچیکه سلام کردیم. جواب نداد. خداحافظی هم کردیم. بازم جواب نداد. هیچکس هم نمیدونه چرا با همه قهره. تو فامیل آقای بابا خل و چل کم بود، الحمدلله اینطرفی هم داره تولید میشه. میگم الحمدلله، چون از فردا میتونم هر کاری خواستم بکنم و بگم ارثیه...عجب حااااالی میده...

دیروز میخواستم بابت چرت و پرتی که دایی بزرگه درباره دانشجوهای علمی کاربردی میگفت بزنم تو دهنش. خب مگه مهمه که آدم مدرکش رو از کجا بگیره. همین که همت کردن و دارن با اینهمه مسئله ای که تو زندگی هر کسی هست میخونن و با سواد یا بی سواد بالا میان، خودش خیلیه. درسته دل خوشی از یه عده شون ندارم و یه وقتهایی خودمم حسابی میشورمشون، اما دلیل نمیشه اونطوری بکوبه همه شون رو. خجالت نمیکشه با این سن و سال. مامانش راست میگه که تمام سلولهاش شده عقده و حسادت نسبت به شوهرخواهرهاش و بقیه...

فعلاً برم وسایلم رو برای فردا جمع کنم تا بعد...

سلام آقای خرس. آهای...کجایین؟ ...اگر زنگ میزدین بهتون خبر میدادم که قبول شدم. البته میدونم بهم میخندین که میخوام برم فوق دیپلم بگیرم. اما خب تو رشته خودم خیلی به دردم میخوره. توضیحات مفصلش رو نگهمیدارم که مجبور بشین بتلین که بعدشم بپرسم باید با بقیه اش چیکار کنم...

دیشب این آقای فرانسوی نذاشت به موقع بخوابم. همش حرفای بی تربیتی زد. منم ازش یاد گرفتم دیگه. نتیجه اش این شد که...